YAŞAYARAK ÖĞRENMEK

Bir gün Napolyon düşman askerlerinden kaçarken, bir
bakkal dükkânına girmiş.
Bakkala hemen kendisini saklamasını emretmiş.Bakkal da
Napolyon'u müsait bir
yere saklayıp, biraz sonra gelen düşmanları da
-'Az evvel biri koşarak şu tarafa kaçtı.' diye
savuşturmuş. Nihayet biraz
sonra Napolyon'un muhafızları
yetişmişler.Bakkal ömründe bir daha karşılaşamayacağı
Napolyon' a sormuş:
-'Efendim, af buyurun ama merak ettim, ölümle bu denli
burun buruna gelmek
nasıl bir duygu?'
Napolyon birden öfkelenmiş.
-'Sen kim oluyorsun da benimle böyle dalga geçercesine
konuşabiliyorsun?'
diye bağırmış.Hemen askerlerine, adamcağızı kurşuna
dizmelerini emretmiş.
Askerler bakkalın gözünü bağlayıp, karşısına
dizilmişler.Mermiler namlulara sürülmüş, artık 'ateş'
emri verilecek...
Adamcağız içinden
-'Ah, ne yaptın sen? Şimdi ölüp gideceksin' diye
düşünürken, arkadan bir
çift el uzanmış, gözündeki bağı açmış. Karşısında
Napolyon varmış. Tek
cümleyle cevaplamış Napolyon:
-'İşte böyle bir duygu!'

Yaşayarak öğrenmek, bedeli en yüksek öğrenme biçimidir…