Işıksız sokaklarda gölgeler neden toz olur? Güneşsiz günlerde nerededir peşimizden ayrılmayan gölgelerimiz.? Şahsi zevklerine düşkün olanlar gibi, gölgeler de işlerine geldiği zaman ortaya çıkarlar. Çünkü karanlıktan korkarlar, sıkıya gelince toz olurlar. Tıpkı bencil insanlar gibi. Yaşamı kendi çıkarları üzerine kuranlar, yarın ihanet ettiklerine ihtiyaç duyacaklarını unuturlar. Şunu asla unutmayın..! Çıkarken vurduğunuz kapıyı bir gün çalmak zorunda kalabilirsiniz… O kapıyı çaldığınız zaman, çıkarken vurduğunuz şiddettin size yansımasının çok güçlü olacağını da unutmayın..Ben size kıssa da olsa kendi hayatımdan örnek vererek anlatmaya çalışacağım. Konumuz Sevgi ve aşk üzerine olacak..!
AŞK benim yüreğimi hep acıttı, bu yüzden aşık olduğum zaman, AŞK için günlerce, gecelerce ağlamışımdır. Hem de dünyanın tam ortasında..! Çünkü, aşık olduğum zaman nerede olursam olayım, orası benim için dünyanın tam ortası olmuştur..! İşte bu nedenledir ki, bazılarımız gerçek bulmasa da benim her zaman yaşadığım önemli bir geçektir.. Ruhların bedenleri terk edişlerinin hep karanlıkta olmasıdır..!Ve biz, bu yüzden kimin ruhsuz olduğunu çoğu zamanda görememişizdir…Ta ki birilerinin gelip karanlığımızı aydınlatmasına kadar.! Sanmayın bu çelişki yumağı sadece bana ait, etrafınıza bir bakın göreceksiniz ki hemen herkesin elinde bir yumak var.. Hem de her biri ayrı renklerde…! Ben içimdeki çocuğu, sevgi sütüyle büyüttüm…Bu yüzden içimdeki çocuk için olmazsa olmazların başında geliyor sevgi ve aşk. Ama arsız, hesapsız ve pes etmeyen bir yapıda olan bir kalbim var. Bu yüzden bir çok kez ağır yaralar aldı. Ben onu artık kalbime, hem de en ücra köşesine hapsettim ve kalbimin kapısını da mühürledim.. Korkuyorum şimdi kalbimdeki mührü kırıp, ona bir kez daha kapıyı açmaya... Korkuyorum…çünkü ne zaman serbest kalsa AŞK denen o katilin peşinden koştu ve her defasında umarsızca peşinden koştuğu AŞK tarafından ağır şekilde yaralandı. Korkuyorum…çünkü bir gün içimdeki çocuk AŞK denen o katil tarafından acımasızca öldürülecek… İşte öylesine yaman bir çelişki yaşıyorum. Bir taraftan Sevgiye ve AŞK'a özlem… Diğer taraftan içimdeki çocuğu yaşatma mücadelesi..!
Çok uzun bir zamandır, içimdeki çocuğun sesi çıkmıyordu.Gerçi ilk zamanlar çok büyük gürültüler kopardı, cevvalleşti, garip şeyler yaptı. Hatta bir ara kapıyı kırmaya kalktı..
Oysa ben onu hiç duymuyor, yada duymazdan geliyordum. Bir müddet sonra umutlarını yitirdi ve kalbimin bahçesinde yalnız yaşamaya alıştı. Ama onu çok iyi tanıyordum çünkü ben büyütmüştüm. İlk fırsatta firar edeceğini, bunun için bir nedeni olduğunu söyleyip duruyordu.
İçmeye alıştığı sevgi sütüne hasret kaldığını bende biliyor, çiçeklerden, böceklerden topladığım sütle onu kandırmaya çalışıyordum.. Korkularımla yüzleşme zamanı….Ama biliyor musunuz korkuları yenmenin bir diğer yoludur korku ile yüzleşmek…Tıpkı korkularınızın üzerine gitmek gibi..!
Ama biliyor musunuz ? Biz korkularımızın üzerine giderken gölgelerimiz bizden korkuyor..!

Söyleşir Gider Gölgelerimiz Duvarlara

Ne zaman sevdalansam kol kola seninleyim,
kıymık kıymık duvar bedenlerinde gezinirim
bazan kısa, bazan uzun sürer kırılmışlığım.
Hep yanımdasın, söyleşir gider gölgelerimiz,
olmazsan da duvarlar var eder seni,
sana eşlik etmeyi kendime zanaat edinmişim.

Yürümezsek de birleşir gider gölgelerimiz,
bilinen yolları bırak, hiç taşımadılar ki bizi.
Ne bulduysam duvar yazılarında buldum,
korkma, yaklaş, uzat elini, kapa
belki dayanmaz gözlerin duvar kayıtlarına.

Yürü, sevdiğinin kolunda değil misin,
benim değil misin, bana gelmiyor musun;
dizmediler mi sevgimizi duvar dibinde kurşuna,
yiğit bir delikanlı gibiydi o duvar, çökmedi yere!
Adımla, sesim eşlik ediyor sana, o duvardayım,
yaklaş umutsuzluğa kapılmadan.

Parmaklarının okşandığı, ayaklarının ağırlaştığı
Ve kalbinin sıcak bir buğuyla ıslanıp yıkandığı
anda dur, çıkarma sesini, kurşun aşka işlemez.
Tüm varlığımla seni bekliyordum, uzat ellerini
gözlerini açmadan, dokun duvardaki yaralara,
elinin öpüldüğü izdeyim.


Tartıya Kalan Düşler
 
Abdullah Karabağ

sadece ben ve
ışığı yanmayan karanlık sokaklar
sadece ben ve ayakları çıplak çocuklar,
sadece ben ve sinsi düşmanlar,
sadece ben ve ölüm korkusu...

sadece ben ve içimdeki sen...

Sessizlik kaplıyor dört bir yanı
Kimi nitelikler var hayatı donduran
Çifterli niteliklerimiz bin türlü
Beden ve ruh iki ayrı mabette dinleniyor
Çimenler boy olmuş. Yeşil güzelliklere tapılmış
Gözler yaşarıyor eskilere, anılara
Korkak değil
Güçler korkak değil
Sessizliklerde birleşiliyor
Kader silkeliyor omuzlardan
Gölgelere sığınmalı şimdilerde
İri, büyük gölgelere
Sarmalama vakti bu günlerde
‘Ne yaparım’ şimdi demek lazım
Yarım bırakılmaya alışmak gibi
Hüzünler vurur yürekten
İncitir yine hüzünler
Bitkiler ile yaşanıyor artık
Ruhlarımız fotosentez eder olmuş
Geceleri zehir saçar olmuş
Ayaklara basmak lazım arada
Varlığı hissetmek, yokluğu tatmak adına

Karanlık mıydı?
Büyük bir gölge mi?
Gölge içinde gölgeler mi?
Neden ortalık sessiz!
Bir yanımız mıydı sağır!
Bir yanımız mıydı kör, dilsiz!
Yoksa bir yanımız mıydı korkak, aciz! ..
Madde miydi kazancımız!
Manayı mı sattınız?
Ahh karanlık gölgeler!
Bir gün temelli silinecekler!

Kimseye Soramıyorum Seni

kimseye soramıyorum seni!
kirlenme diye hiç öpmedim ya...
belki başkasını seversin diye,
hiç söylemedim sana sevdiğimi.
bilmiyorsun,
boğazımda düğümsün!
yutkunsam gideceksin,
yutkunmasam...
ölürüm...!


Ceyhun Yılmaz

günler eğreti
yük duyarsız...
eski bir kamyon
lastiği gibi
şu ağır dingilden
kopacağım artık
kim bilir belki de
sesi ipeksi biri
yaslı bir iskeleye
iliştirir beni
ah yanlış ipleri
düğümleyen cimacı
tekneler sokuldukça
gıcırdıyor acı

umut diyarlarını gectim,umutsuzluklar yükü sırtımda,
ellerim cebimde,tek servetim icimdeki cocuktan kalan misketler,
kısa pantolonlu,kir,pas icindeki hallerim sadece aklımda kalan,
kac yara var sırtımda bilmiyorum gecmisten beri beni kovalayan,
sımsıkı sarılmak istiyorum bitmeyen sensizlige,
zaten terk etmeyen bir tek o senden sonra,
kac kaybedis daha tasır bu beden kim bilir,
kac isyanda daha yanar bu ruh,
günahın en has halinde bir cinayet uykusuz saatlerim,
gözlerim boslukta,ellerim boslukta,ruhum gal-u belaya geri dönmüs,
kendime sarıldım,donuyorum....

yeşilliklerin içinde turuncunun mavide boğulmasını;
kırık sokak lambalarının teker teker yanmasını;
yorgun ve umutsuz suratları,
yeşilin karanlık bir adama
mavinin sonsuz bir karanlığa dönüşmesini izledikten sonra...

dalgaların sessizliğinde beni çağıran gür bir ses!
bilinçsizce ayağa kalkıyorum..
ölüme ve yalnızlığa gittiğimin farkına bile varmadan...
islak ve soğuk bir adım...
titreyen bacaklarımda gücümü toplayarak yeni bir adıma hazırlanıyorum.
korkak,ıslak ve soğuk..
birden arkamda başka bir ben beliriyor:
gölgem!
derin anlamlarla yüzüme bakıyor,
korkak bir insanın suratı gibi..
bana geri dönmem gerektiğini söylüyor sanki!
birden o güçlü sesi duyuyorum son gelen dalgayla...
o dalga korkak gölgemi titretmeye başlıyor,
gölgem karamsar ve kararsız bakıyor yüzüme..
korkunc bir cıglık atıyorum!
ve son adım,
turuncunun yanına..

Kızın Adı Yok
Güzel bir masal bitti işte,
"Güzel" bir masaldan gitti,
Masalı güzel yapan,
Güzelin sözlükteki resmi�

Giderken de cömertti,
Zayi etmedi, miras bıraktı bu
Sahipsiz sevdayı,
Olmayan varislerine�

Oysa her şey öylesine kurguluydu ki,
-Tesadüf de denebilir belki-
21'iydi mayısın başladığında
Ve yine 21 gün ölmüştü haziranda,
Sen gitmek zorunda kaldığında�

Haklıydın "zorlamakla" olmuyordu bazı şeyler
Zordu bir sevgiye inanabilmek ve katlanmak
Küçük bir anı sonuna kadar paylaşmak
Ya da dahi anlamında kullanılan
"Ben de"yle başlayan cümleler kurmak�
Şimdi bana kim teşekkür etse,
Terk edeceğini bile bile rica ediyorum!

Şimdi benim zamanım;
Bir gelSEN,
Ben de seviyorum deSEN,
Sarılıp   öpSEN,
Bir daha hiçgitmeSEN'li cümlelerdeki
Gelmeyecek zamanın rivayeti,
"SEN" olmadan sevSEN'in umutsuzluk kipi
Umutların hiç umulmadığı anda
Umarsıca bitmesi,
Doğmayacak bebeğin sevinci,
Yalnız ölmeyi beklemenin çilesi�
Haklıydın!
Her şey tersineydi bende,
Güneşim soğutuyor,
Gülüşüm�
Konuşmam sıkıyor, susunca..susuyorduk�
Çığlıklarım usul usul
Sevilmedikçe seviyor,
İstenmediğim kadar istiyordum;
Sonsuza kadar!
Haklıydın�

Bir resmin bile kalmadı senden
Ama son gördüğümden resmini çizdim,
Kimsenin göremeyeceği yere,
Gözlerimin önüne
Koydum seve serpe�
Hiç kaybolmayan tebessümün
Onun altındaki rahatsızlığın
Benden sıkılman�
Teninde güneşin izleri,
Gözlerin,
Deli cesaretine güvenerek gönlümün
Mumdan gemilerle yolculuğa çıktığı o
Alevden okyanus�
Saçların,
Her teli ayrı bir seda,
Farklı portelerde hep ayrılığın şarkısını çalan�
Ellerin,
Falına bakılacak kadar saf,
Bakılanların çıkmayacağı kadar güzel�

Güzelliğini benzetemem hiçbir şeye
Ancak güzel olduğu sanılan bir şey
Sana öykünebilir,
Hak etmeden�!
Deniz gözlerini kıskandığından yeşildir, belli ki
Rüzgar saçlarına imrendiğinden kudurur
Güneş yüzünü çekemediğinden doğar,
Seni görmek için merhaba der,
Yeni bir güne her sabah

Aldırma gönül!
Gönül aldırmıyor, aldırmayacak bu sevdayı
Aldırılmayacak, annesiz doğacak bu sevda!

İşte antik bir yalnızlık benimkisi
Öyle kendi kendine
Kendi başının çaresine�

21'iydi mayısın başladığında
Yine 21 gün ölmüştü haziranda
Sen,
Gitmek zorunda kaldığında�

Artık saymayı
Bıraktığım adını bile
Unuttuğum bir ayın 21'inde
Terk edişini kutluyorum

Belki bu da tesadüftür,
Ama,
21'inci yaşım bana zor geliyor�

Annemin duaları da yetmiyor galiba,
Gülmeyi unuttum çünkü!


Fatih Bozdoğan

ANAHTARI SENDE OLAN SANDIKTA HAYALLER BİRİKTİRİYORUM     
 
         Gece ile gündüz kadar uzak,
karanlık ve aydınlık kadar iç içedir yüreklerimiz…
 
Tek kişilik, soğuk yatağımda
yokluk ve hasretlere inat
Herhangi bir sabahta, seninle uyanabilmek üzerine
çift kişilik, sıcacık hayaller kuruyorum…
 
Geldiğinde,
Bilindik, bilinmedik tüm dillerde
sevgiyi fısıldayacağım kulağına.
 
Öpülmeye ve sıcacık dokunuşlara dair
Anahtarı sende olan sandıkta
hayaller biriktiriyorum önce…
Sonra, senli anlarım düşünce aklıma,
gözlerimi kapatıyorum.
Aramızdaki onca yola inat, rüyalarıma geliyorsun…
 
Geldiğinde,
Bilindik, bilinmedik tüm dillerde
sevgiyi fısıldayacağım kulağına.
 
Yokluğunda biriktirdiğim özlemler ki,
Hayaller ve rüyalarımın dokunulmadık zamanlarında
yokluk ve hasretlere inat, şarkılar ve şiirlerle
gelişine dair umutlarımdır.
 
Atila Işık

AÇTIM PERDELERİNİ YALNIZLIĞIN
 
Ne zaman, bir ‘sevgilim’ düşse dudaklarından,
Sonsuz sevgilim dolar kulaklarıma.
 
Yatağı kuru bir nehirdim;
Kuru, kupkuru…
Aynalarla barıştım önce.
Kimsenin bilmediği, ayna ile benim aramda bir anlaşma;
İmzalarımızdır görünmeyen sırlı yüzüne saklı…
 
Şimdi bulduğu yeni nehir yatağına sığmayan bir sudur yüreğim;
Deli dolu çağlayan.
Köpükler içinde düşlerimi taşıdım ve hayallerimi, sana geldim.
Sana geldim, yabani bir kısrak gibi
Sana geldim, bütün özlemleri tüketmiş bütün ayrılıklara veda etmiş…
 
Doğan yeni bir sabahı doldurur gibi odaya, açtım perdelerini yalnızlığın.
Gözlerimde yeni bir sevda,
Gözlerimde ışıklar,
Yüreğimse, papatya kokan bahar sabahlarında doğum sancılarındadır…
 
Sarmaşık gibi sarındığım bu sevda içinde;
Ne zaman seni özlüyorum, kapatıyorum gözlerimi.
Yanıma geliyorsun
 
Atila Işık

Ne zaman seni özlüyorum, kapatıyorum gözlerimi.
Yanıma geliyorsun.....................