Kitabımı açtım, çiçekler açtı.
Eski ormanlarda periler uyandı.
Yine maviydi
Yine maviydi
Mavi deniz

Kitabımı açtım,
Acıktım,
Üç elma düştü gökten.
Uyudum, mutluluk kerevetinde.
Uyandım.
İyi kalpli kızın yalnızlığına ağladım.

Kitabımı açtım, bulutlar açtı.
Kanatları rengârenk kuşlar ıslandı.
Trenler, gemiler geçti önümden.
Filler, zürafalar sayfadan sayfaya atladı.

Yürüdüm uzak yollar kadar.
Ne çıt dedim ne pıt,
Uyuyan devlerin yanında
Parmaklarımın ucuna bastım.

Kitabımı açtım,
Yıldızlar açtı, gökkuşağı, yağmur ve ay…
Bahar oldu, yaz oldu,
Kar oldu açtı kitabım,
Ve kapatmak istemedim hiç!












Her kitap, tılsımlı bir saray. Kapıları her gelene açılmaz. Her kitapta kendimizi okuruz. Kitaplar metruk (terk edilmiş) kervansaraylar gibi boş. Onları dolduran senin kafan, senin gönlün…

Denize atılan bir şişe her kitap. Asırlar, kumsalda oynayan birer çocuk.. İçine gönlünü boşalttığın şişeyi belki açarlar, belki açamazlar.

Cemil Meriç - Bu Ülke











Kurnaz insanlar okumayı küçümserler, basit insanlar ona hayran olurlar, akıllı insanlar ise ondan faydalanırlar.

Francis  Bacon










Bizi ısıran ve bizi sarsan kitapları okumalıyız. Okuduğumuz kitap kafamıza balyoz indirmiş gibi bizi uyandırmıyor ise, neden okuma zahmetine girelim ki.

Kafka









Amerikalı eğitimci John Dewey, kalabalık davetli grubu eşliğinde doksanıncı yaş gününü kutluyormuş. Bu mutlu güne gelen genç bir adam filozofun kütüphanesindeki kitapları işaret ederek Dewey’e:

“Okuduğunuz bunca kitabın size ne faydası oluyor? diye sorunca, Dewey şöyle cevap vermiş:

“Yaşlanmak, dağlara tırmanmaya benzer. Bilgiye ulaştığınız her zirve, tırmnacağınız yeni bir dağ demektir.”











Kitap; ışığa kapalı binaların gölgelerinde üşüyen bizlere, sımsıcak dünyasını açan vefalı bir dost… Gecenin ilerlemiş bir saatinde kapısını çalmamızdan rahatsız olmayan, kendisine sırt dönüp ayrılmamıza kırılmayan ve gönül koymayan bir arkadaş… Vermeyi çok seven, minnet etmeyen ve vermiş olmanın pişkinliğiyle şımarmayan bir yoldaş…

Yeryüzünün en kuvvetli silahı artık ne tank, ne tüfek, ne cop, ne makineli tüfek, ne siyasi iktidar, ne de sermayedir. Bütün bunların sindiremeyeceği tersine onların hepsini birden sindiren kitaptır.

Doğrusu, kitaba ve okumaya dair söylenecek çok şey var. Ancak ne söylenirse söylensin, hep eksik kalan bir şeyler olacak. Bazı şeyler vardır ki anlatılmaz yaşanır. Kitap böyle bir şey. A. Turan Alkan’ın ifadesiyle “Aşk gibi bir şeydir o.”

Nihat Dağlı












Kitaptan korkmamalıdır kimse. Kitaptan korkan, mesuliyet hissini öldürmüş olur. Mesuliyet hissi ölen kimsede ruh başka alemlere göçer. Geriye sadece ten klaır. Oysa insanı yaşatan ten değildir, candır. Yunus Emre’nin dediği gibi “Ölür ise ten ölür, canlar ölesi değil.”

Dünü yarına taşıyan, insanı insana bağlayan da kitaptır. İnsan ya kitabı, ya ölümü seçer. Kitabı seçen uzun yıllar yaşar. Ölüm bile öldürmez onu. Çünkü ölümsüzlüğe ulaşmıştır eserleriyle. Herkesi öldüren ölüm, ölümü öldüren ise geride bıraktığımız eserlerimizdir. Ölen Mevlana’yı ölümsüz kılan Mesnevi’si değil midir?

Durdu Şahin











Cemil Meriç gece gündüz okurdu. Bu yüzden gözlerinin gücünü her gün biraz daha yitirdi. Ne var ki, o buna hiç aldırmaz, odasında masasının üstüne sandalye koyar, kendi de sandalyeye çıkarak kitabını ampüle 30 santim uzaklıkta tutardı. Bunu, elektirik ampülünü aşağıya kadar uzatacak kordona verecek parası olmadığı için yapardı. Bunca parasız oluşunun sebebi ise, eline geçen paranın tamamını kitaba yatırmış olmasıydı. Kendisine birşey sorduğunuzda, size verdiği karşılığın filanca yazarın filanca kitabının filanca sayfasında olduğunu belirtirdi.